"چرا" و "چگونه" بين "درون داد" و "برون داد"، بين آنچه در مقام تبليغ و ترويج دين و تربيت ديني توسط متوليان تعليم و تربيت در خانه و مدرسه "قصد" ميشود و آنچه در مقام عمل و رفتار توسط نسل جوان و نوجوان در زندگي فردي و اجتماعي "كسب" شده است نابرابري و بلكه در پارهاي از موارد "وارونگي" رخ داده است؟ به نظر ميرسد اگر تربيت ديني از رهيافت "فطري"، ارتجالي و خودانگيخته آن به سوي رهيافتهاي اكتسابي، بيروني و تحميلي منحرف شود "آسيبزايي تربيت ديني" بيش از هر زمان ديگر رخ نمايي خواهد كرد. چرا كه، در رهيافت "فطري" ميتوان "حس ديني را از درون كشف كرد و پرورش داد، اما در رهيافت بيروني و عاريهاي، تربيت ديني معطوف به حفظ كردن و انباشت يك رديف اطلاعات صوري و ذهني از دين است. در واقع در روش فطري، دين از درون "كشف" ميشود، اما در روش تصنّعي، دين از بيرون "كسب" ميشود. به اين اعتبار، ميتوان تربيت ديني را از دو منظر دينيابي (دروني) و دين دهي (بيروني) مورد مقايسه قرار داد. در "دينيابي"، "حس ديني"، "پرورش" مييابد و در "دين دهي" ظواهر ديني "آموزش" داده ميشود. در فرآيند تربيت دينيِ معطوف به رهيافتِ "دينيابي"، شوق و خوف دروني جايگزين تشويق و تنبيه بيروني ميشود و دين "كنش ِ لذت بخش" خود را در همة ابعاد زندگي توسعه ميدهد؛ اما در تربيت ديني ِ معطوف به "دين دهي"، كنشهاي آدمي در اخلاق و رفتار، بيريشه و بعضاً آسيبزا ميشود. در كتاب نمازومدرسهراهبردهاي روانشناختي به قصد پرورش حس ديني در دانشآموزان مورد بررسي قرار گرفته است و اوليا مربيان را در آسيبزايي و انحراف در تربيت ديني دانشآموزان باز داشته است.
تمام حقوق براي دكتر عبدالعظيم كريمي محفوظ است
Tel : (+9821) 88952003 Email : karimi@rie.ir , karimi_ab@hotmail.com
All rights reserved for Dr. Abdol Azim Karimi